Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΕΤΑΣ

Πιο άσχημα δεν θυμάμαι να αισθάνθηκα στη ζωή μου. Η λέξη ντροπή ήταν το μικρότερο συναίσθημα, ενώ η απέχθεια και για τον ίδιο μου τον εαυτό το μεγαλύτερο. Κι όλα αυτά από μια διαφήμιση, που φανέρωσε σε όλο της το μεγαλείο την άγνοια μου και πιστεύω των περισσότερων για ένα θέμα κρυμμένο τόσα χρόνια πίσω από το λιγότερο συντηρητικά ταμπού.

Μονάχα το 2019 πάνω από 10.000 κορίτσια στην Ελλάδα είχαν απουσιάσει από το σχολείο τους επειδή αδυνατούσαν για οικονομικούς λόγους να αγοράσουν προϊόντα περιόδου.

Άκουσον, άκουσον ! Τον 21ο αιώνα, σε μια ευρωπαϊκή χώρα που θέλει να αποκαλείται κοιτίδα του πολιτισμού και που πιστεύαμε πως παρά την κρίση η συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών μας είχε πρόσβαση σε φαγητό, έστω και μέσω συσσιτίων, μικρά κορίτσια κάθονταν κλεισμένα στο σπίτι για τον απίθανο – μέχρι πρότινος τουλάχιστον για μένα – λόγο να μην είχαν χρήματα να αγοράσουν σερβιέτες.

Την ώρα που νομίζαμε πως έστω με τις μικρές μας δυνατότητες ασκούσαμε ατομικά ή συλλογικά την αγαθοεργία, την ώρα που οι πλούσιοι Έλληνες δαπανούσαν χιλιάδες ευρώ για την στήριξη καρκινοπαθών που έστω είχαν πρόσβαση σε έναν σχετικό δημόσιο φορέα με τα όποια προβλήματα του, την ώρα που γεμίζαμε σακούλες στο σούπερ-μάρκετ κι αυτό που μας ένοιαζε είναι να δείχνουμε πως φέραμε τσάντες από το σπίτι, την ώρα που εμείς πραγματικά κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου, κοριτσάκια έχαναν πολύτιμες ώρες στο σχολείο για μία σερβιέτα.

Ε, αυτή η σερβιέτα φίλοι, αδελφοί και συγγενείς μου έχει γίνει ο χειρότερος εφιάλτης μου. Διότι ξέρεις πως μια χώρα δεν έχει νερό και τα παιδάκια πεθαίνουν από δίψα, ξέρεις πως μια χώρα βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχιας και τα παιδάκια πεθαίνουν από ασιτία, ξέρεις πως μια χώρα δεν έχει πρόσβαση σε εμβόλια και τα παιδάκια πεθαίνουν από τις αρρώστιες, αλλά δεν ξέρεις πως στην ίδια σου τη χώρα μία σερβιέτα ευθύνεται για μια μέγιστη ψυχική οδύνη ενός παιδιού, για ένα τραύμα στον ψυχισμό του που δεν ξέρεις τι θα φανερώσει στο μέλλον, για το σβήσιμο ενός χαμόγελου ενός κοριτσιού που θα έπρεπε με τη φωνή του να τιτιβίζει στα διαλείμματα του σχολειού.

Αίσχος και ντροπή σε μένα που δεν γνώριζα. Αίσχος και ντροπή στους ταγούς που ήξεραν και δεν έκαναν τίποτα. Αίσχος και ντροπή σε μένα και σε όλους εσάς αν από αύριο κιόλας δεν ξεκινήσουμε ή δεν στηρίξουμε μια καμπάνια ενημέρωσης και έναν έρανο ενίσχυσης ώστε μια σερβιέτα να μην ξεφτιλίζει έτσι μία χώρα και έναν λαό σαν το δικό μας.

Ας ανοίξουν λοιπόν τα ελεονομεία όλων των συλλόγων και το ¨έλεος πια¨ ας γίνει από φράση πράξη, από αδράνεια ενέργεια, από ελεημοσύνη αγάπη…

 

Ν.ΝΙΚΗΤΑΡΙΔΗΣ 33o