Αδελφοτητα και κοινωνια

… A fraternity that does not recognize and respond to the changing needs of its membership will not survive….

αναφέρει άρθρο της Βορείου δικαιοδοσίας του Σκωτικού Τύπου της Αμερικής.

Είναι όμως σωστό? Μια Αδελφότητα που δεν αντιλαμβάνεται και δεν ανταποκρίνεται στις κυμαινόμενες ανάγκες των μελών της είναι καταδικασμένη να πεθάνει?

Ε όχι μάλλον θα έλεγα εγώ. Αν ήταν να πεθάνει θα πέθαινε αιώνες πριν. Μα τα τυπικά μας διέρχονται αναλλοίωτα διαμέσου των αιώνων, οι αλήθειες δεν αλλάζουν με τις εκάστοτε κοινωνίες ούτε και με τις εποχές. Είμαστε εκεί και συμμεριζόμαστε τα “σοφά” τυπικά μας τα αναλλοίωτα από τους πολέμους, τις επαναστάσεις, εξεγέρσεις, ομόνοιες, αντιπαραθέσεις κλπ. Γιατί πάνω από όλα είναι η Αδελφότητα. Το Τάγμα. Αυτό που όλοι μας σεβόμαστε και πιστεύουμε για την καλυτέρευση του εσώτερου είναι μας. Δεν είναι έρμαιο της κοινωνίας και της εποχής. Η Αλήθεια δεν είναι υποκειμενική. Γιατί η Αλήθεια είμαστε εμείς. Είναι ο εαυτός μας που περνά μέσα από τις εποχές και όχι οι εποχές μέσα από εμάς. Η Αλήθεια ή το Ψέμα είναι ο τρόπος να βλέπουμε μέσα στην ψυχή μας. Να σεβόμαστε τον κόσμο γύρω μας. Να υφιστάμεθα. Δεν μας νοιάζει σε ποια εποχή και σε ποιόν αιώνα. Μας νοιάζει μόνο το πως. Αυτό είναι που κοιτά ο σωστός Τέκτων του Σκωτικού Τύπου. Και όχι νομίζω αν η εποχή τον βολεύει ή όχι.