ΑΝΕΥ ΤΙΝΟΣ ΑΛΛΟΥ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τὸ Τάγμα μας δὲν αὐτοαναπαράγεται. Ἡμεῖς οἱ τέκτονες, ὡς καὶ ἄλλοι κοινωνικοὶ σχηματισμοί, δὲν δυνάμεθα –μέχρις στιγμῆς- νὰ …κυοφορήσωμε νέους τέκτονας καὶ νὰ τοὺς ἀναθρέψωμε διὰ τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν διδαγμάτων μας.
Ὁ θεσμὸς τοῦ λυκιδέως ἄλλωστε, στατιστικῶς ἔχει μᾶλλον ἀποτύχει, διατηρούμενος ὡς μιὰ μουσειακῆς μορφῆς τελετουργία.
Κατ᾿ ἀνάγκην λοιπόν, ἀντλοῦμεν ἐκ τῆς κοινωνίας πᾶν ὅ,τι φαίνεται καλὸν καὶ προσπαθοῦμε νὰ τὸ διαπλάσωμε διὰ τῶν μυήσεων καὶ τῆς διαρκοῦς ἐργασίας. Ἄρα, ἂν ἡ κοινωνία, ἡ «βέβηλος» ὡς ἐλέγετο κάποτε, χειμάζεται ἠθικῶς καὶ πνευματικῶς, τόσον χειροτέρα θὰ εἶναι καὶ ἡ «πρώτη ὕλη» τὴν ὁποίαν θὰ λαμβάνωμεν ἐκ τοῦ λατομείου της. Τόσον ἰσχυρότερα θὰ εἶναι τὰ κομιζόμενα ἐξ αὐτῆς πάθη, μεταφερόμενα ὑπὸ τῶν νέων μας ἀδελφῶν καὶ ἐπικρατοῦντα πλέον ἐντὸς τῶν ἐργαστηρίων μας. Τότε, σύμπας ὁ Τεκτονισμὸς θὰ ἀπωλέσῃ τὴν παρεμβατικὴν του ἰσχύν καὶ συνακολούθως θὰ τραπῇ εἰς μάχην χαρακωμάτων…
Τότε οἱ δυσοίωνοι λόγοι τοῦ μεγάλου μύστου καὶ ἀειμνήστου κρ\ ἀδ\ Σπυρίδωνος Νάγου θὰ ἐπαληθευθοῦν, ὅτε πρὸ ἑνὸς καὶ πλέον αἰῶνος, εἰς τὰς 18 Φεβρουαρίου τοῦ 1906 ἔλεγεν ἐγκαθιδρύων τὴν Σ\ Στ\ «Προμηθεύς»:

«…Ὅ,τι δὲν ἀφίνει τοὺς ἐν Ἑλλάδι Τέκτονας νὰ ἴδωσι τὸν μέγαν σκοπὸν τοῦ Τάγματος αὐτῶν εἶναι ἡ ἀδιαφορία, ἣν δεικνύουν εἰς τὴν μελέτην καὶ ἐφαρμογὴν τῶν ἀρχῶν αὐτοῦ, καὶ τὰ πάθη, ἅτινα ἐκληρονόμησαν ἀπὸ τὰς βεβήλους Κοινωνίας.

Ἀποβάλλωμεν, ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ, ταῦτα, διότι ἄλλως θ᾿ ἀπολεσθῶμεν εἰς τὸ μέγα τῆς συγχύσεως χάος.»