«Ο καιροι ου μενετοι» «Φύλακες γρηγορείτε»

ΟΜΙΛΙΑ
ΚΡΑΤ.΄. ΑΔ.΄. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ Α. ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΤΗ ΠΡΟΣΘ.΄. ΥΠ.΄. ΕΠΙΚΡ.΄.
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΗΣ 25ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2018 (ΚΕΡΚΥΡΑ)
_______________________________

«Ο Ι Κ Α Ι Ρ Ο Ι Ο Υ Μ Ε Ν Ε Τ Ο Ι»
«Φ Υ Λ Α Κ Ε Σ Γ Ρ Η Γ Ο Ρ Ε Ι Τ Ε»
Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η – Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ο Σ΄
« Οι καιροί ου μενετοί» δηλαδή: οι καιροί (οι ευκαιρίες) δεν μπορούν να περιμένουν έχει είπει πριν από χιλιάδες χρόνια ο Μεγάλος Πολιτικός της Αρχαίας Αθήνας Περικλής. Τη φράση αυτή διέσωσε ο Θουκιδίδης στην Ιστορία του, κατ’ επέκταση δε αυτής και κατά συνεκδοχήν και ημείς δεν μπορούμε να περιμένουμε, για τα οποία οι αναφορές μας κατωτέρω. Φράση που συνιστά εν ταυτώ γνωμικό το οποίο ίσχυε τότε και κατά δυστυχή συγκυρία, έκτοτε ισχύει, αενάως, ειδικότερα στη σημερινή εποχή που διανύει σύμπασα η ανθρωπότητα. Από την εν λόγω όμως φράση-ρητό αναφύεται «δι΄ημάς τους Τέκτονες» αμείλικτο το αυτονόητο ερώτημα: «που πάει σήμερα ο Ελληνικός Τεκτονισμός;», τούτο, ενόψει των ισχυρών και ποικιλόμορφων κλυδωνισμών που υφίσταται πανταχόθεν, εξωτερικώς και, αλλοίμονο και «εσωτερικώς», όπως φιλαυτίες, φιλαρχίες, διαιρέσεις, διχοστασίες, προσπάθειες επιβολής του ενός σχήματος- δύναμης στο άλλο, δυνάμεις που φέρονται να επικροτούν το ά-δικον, καίτοι γνωρίζουν καλώς τόσο τη φύση και ύπαρξή αυτού όσο και κυρίως τις ολέθριες συνέπειες που αυτό συνεπάγεται, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα δι’ αμφοτέρους αδικούντες και α-δικουμένους. Η απάντηση, στο ανωτέρω ερώτημα ενόψει όλων, όσων σήμερα κρατούν στον Ελληνικό Τεκτονισμό παρίσταται εξόχως δύσκολη και προβληματική, όχι όμως και αδύνατη. Τούτο, διότι, τι μπορεί να σημαίνει μια διαίρεση, ένας διχασμός θα τολμούσα να πω τόσον άλλωστε εμφανής στους κόλπους του καθόλου Τεκτονισμού από μια πιθανολογούμενη, μάλιστα με πολύ μεγάλη πιθανότητα, επερχόμενη καταστροφή.
2.ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
Οι αδελφοί ( ετυμ. εκ του α και δέλφυς που σημαίνει η κοιλία, δηλαδή όλοι οι προερχόμενοι εκ της αυτής κοιλίας) τέκτονες οι οποίοι συγκροτούν τις Στοές του Συμβολικού Τεκτονισμού και τα Εργαστήρια του Φιλοσοφικού Τεκτονισμού αγωνιούντες για όλα όσα συμβαίνουν καθευτούς βιώνουν όλα αυτά στην καθημέραν ζωή τους, γ’ αυτό και προσπαθούν και αναζητούν τρόπους να στηριχθούν οι ίδιοι αλλά και να στηρίξουν άλλους εφαρμόζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο στην πράξη τα όσα μέχρι σήμερα «σπούδασαν», τις διδαχές και τα προστάγματα του Τεκτονισμού, εργαζόμενοι αδιακόπως στα Εργαστήριά τους ως καλοί εργάτες αναμένοντες την ανήκουσα σε καθένα εξ αυτών μισθοδοσία του. Και η αμοιβή που τους προσφέρεται αυτή την στιγμή δεν είναι τίποτε άλλο ειμή διαρκής απογοήτευση, αγωνία, απαιδιοδοξία, σύγχυση περί του ποιος είναι υπαίτιος της όλης κατάστασης ή ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν, ερωτήματα χωρίς απάντηση, που συνεπάγονται έλλειψη διάθεσης και χρόνου για πνευματική ενασχόληση και μυσταγωγική αναζήτηση, αφού οι εργασίες στα Εργαστήρια, φαίνονται να τις υπερκεράζουν «τα γεγονότα». Συνέπεια αυτών είναι να παραλείπεται η κυρία ασχολία των τεκτόνων η οποία, μαζί με την φιλαλληλία και την τεκτονική αλληλεγγύη χαρακτηρίζουν τους ίδιους και το Τάγμα. Ακόμα , όλοι εκόντες- άκοντες παριστάμεθα μάρτυρες αναμένοντες ο ένας από τον άλλο με εκμυστηρεύσεις, παρα-φιλολογία, ακριτομύθιες ακόμα και συνωμοσιολογία κάποια αποτελέσματα, άδηλα προς το παρόν. Αυτά φαίνεται ότι βιώνουμε, και η όλη δημιουργηθείσα κατάσταση ως έχει τώρα δεν φαίνεται προοιωνίζουσα κάτι το αγαθόν και καλόν.
3.ΔΙΧΟΣΤΑΣΙΑ-ΔΙΑΙΡΕΣΗ-ΜΕΡΙΣΜΟΣ
Σε πρόσφατη παρέμβασή μου στην Μητρική μου Στοά «ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΡΩΜΑΣ» υπ΄αριθμ. 124 εν Ανατ.΄.Αθηνών αλλά και σε ομιλία μου στο Υπέρτατο Περιστύλιο «ΣΕΙΡΙΟΣ» υπ΄αριθμ. 5 εν Κοιλ.΄. Κηφισσού και Αν.΄. Πειραιώς, ερρανιζόμενος μικρόν χωρίον από την προς Κορινθίους Α΄. Επιστολή του Αποστόλου των Εθνών Παύλου, στο οποίο περιγράφεται γλαφυρότατα η κατάσταση η οποία κρατούσε στην Κόρινθο των Χριστιανών της εποχής εκείνης, όπου επικρατούσαν διχόνοιες, διαιρέσεις, αντιθέσεις και εν τέλει εμφύλια διαμάχη, για το αν κάποιος ανήκει και είναι του Κηφά, του Απολλώ του Παύλου ή του Χριστού, με συνέπεια, να γίνουν κόμματα και μερίδες διάφοροι , ο δε Παύλος να εξοργισθεί από την όλη κατάσταση , απευθύνοντας σε όλους την καίρια ερώτηση: «Λοιπόν αδελφοί μου μεμέρισται ο Χριστός» δηλαδή εκομματιάσθη λοιπόν ο Χριστός, έκλεισα αυτήν μου την ομιλία με το ρητορικό είναι αλήθεια και κατά αναλογία εκφερόμενο ερώτημα :«Λοιπόν αδελφοί μου εκομματιάσθη ο Τεκτονισμός; ;». Η απάντηση, υπό τις παρούσες συνθήκες φαίνεται να είναι καταφατική. Καταφατική για πολλούς λόγους και αιτίες τις οποίες θεωρώ ότι πρέπει να γνωρίζουν καλώς, αν, πάντως ηθελημένα φέρονται να αγνοούν όλοι οι πρόξενοι της τοιαύτης διαιρέσεως, αυτού του διχασμού των αδελφών, αυτής της μοιρασιάς, αυτού τέλος του «κοματιάσματος». Σας είναι γνωστοί και δεν αναφέρομαι σ’ αυτούς άλλωστε τι σημασία θα είχε η λεπτομερής ονοματολογία; Αδελφοί μου, δεν θα πρέπει να διαφεύγει σε κανένα εξ ημών και θα πρέπει να γίνει πλέον κατανοητό : δεν συνιστούμε κάποιο κοινό Σωματείο του Αστικού Δικαίου, Επιστημονικό, Επαγγελματικό κ.λ.π. ούτε καμμία εμπορική ή άλλης φύσεως εταιρεία, τουναντίον συνιστούμε Σωματείο προεχόντως Πνευματικό και σκοποί αυτού είναι η διαρκής Πνευματική Βελτίωση των αδελφών, η αναζήτηση της αληθείας, αλλά και η φιλανθρωπία, η αγάπη, η φιλαλληλία, η ανοχή προς τους τρίτους, αρετές με τις οποίες είναι ή τουλάχιστον πρέπει να φέρονται οι Τέκτονες κεκοσμημένοι. Αρετές, τις οποίες κάθε φορά στις μεταξύ μας ομιλίες και συζητήσεις τονίζουμε όταν μάλιστα ποιούμεθα κάποιο διαχωρισμό εν σχέσει με τους λοιπούς χρησιμοποιούντες κατά κόρον τη φράση «ημείς οι τέκτονες», ή ακόμα «δι’ ημάς τους τέκτονες» αλήθεια τι δηλοί αυτό; Ότι θέλουμε και ότι πράγματι διακρινόμαστε από τους «αμύητους» όπως εμείς ,χωρίς βεβαίως αυτοί να το γνωρίζουν χαρακτηρίζουμε, προσδίδοντας τρόπον τινά μια αντίληψη κάποιας υπεροχής μας έναντι αυτών. Και η αντίληψη αυτή μετουσιώνεται σε μια πραγματικότητα και αλήθεια αν και εφόσον όλοι μα όλοι μας διάγουμε, ζούμε «βίον τεκτονικόν» καθιστώντες τον Τεκτονισμό «τρόπο ζωής» «modus vivendi» πως μη αφιστάμενοι ουδέ κατά κεραίαν, πλην ,υπακούοντες στα κελεύσματα των νόμων και κανονισμών των τεκτονικών αμιγώς όσο και εκείνων της ψυχής μας.
4 . Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ «ΑΝΗΚΕΙΝ» ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ.
Δεν είναι περίεργο αδελφοί μου ή μάλλον είναι φανερόν ότι δεν έχουν εστερνισθεί έννιοι των αδελφών μας την υπέροχη έννοιαν «του ανήκειν» κάπου. Στον Τεκτονισμό όπου θητεύουμε και βιώνουμε «το ανήκειν» σε άλλους αποτελεί την υψίστη τιμή και αρετή για κάθε τέκτονα αδελφό, χωρίς αυτή η εκούσια δέσμευση να δημιουργεί συνθήκες κάποιου είδους εκχώρησης του εαυτού μας, τον οποίο, όμως «ορκισθήκαμε», «υποσχεθήκαμε» σε κάθε περίπτωση ότι οφείλουμε να διαθέτουμε στους άλλους αδελφούς και μη, ουδέποτε προσδοκώντες κάποια οφέλη μάλιστα υλικά, ούτε υπό τον όρον της αμοιβαιότητος, Η θέση του ανήκειν σε μια ομάδα, σωματείο, κοινωνία κ.λ.π. πρέπει να είναι το επιστέγασμα της ανιδιοτέλειας , της αγάπης και της εν πολλοίς αυταπάρνησης, τα οποία πρώτος δίδαξε με την Θυσία του ο Γλυκύς Ναζωραίος. Αυταπάρνηση όμως , η μορφή και έκφραση της οποίας θα πρέπει κάθε φορά να συνάδει και με τις εκάστοτε υφιστάμενες ή δημιουργούμενες συνθήκες. Η αρετή της αυταπάρνησης, αδελφοί μου δεν συνεπάγεται αναγκαίως και την εγκατάλειψη του εαυτού μας σε κάθε τι φθοροποιό είτε εσωτερικό είτε κυρώς εξωτερικό το οποίο μπορεί να μολύνει την γλυκειά αυτή αίσθηση. Μόλυνση που μπορεί να προέρχεται είτε από επιδίωξη εξουσίας, δόξας ,τιμών και μεταλλίων τα οποία ούτε οι παρέχοντες αυτά ούτε όμως και οι δεχόμενοι είναι άξιοι να φέρουν. Όλοι οι άνθρωποι και ημείς οι Τέκτονες, φύσει ορέγονται της εξουσίας ώστε να μπορούν να υλοποιούν κάποιες δικές τους ιδέες και να εφαρμόζουν ανάλογες πρακτικές. Εξάλλου η εξουσία αυτή που εκτείνεται και στη Διοίκηση οποιουδήποτε Οργανισμού, πολύ δε περισσότερον ενός τόσον ζωντανού πνευματικού οργανισμού όπως ο Τεκτονισμός, απαιτεί πολλές γνώσεις ειδικές και συγκεκριμένες ικανότητα του διοικείν ανθρώπους, επίδειξη ανοχής και αντοχής και κυρίως επίδειξη πνεύματος αγάπης, καταλλαγής και προ πάντων δικαιοσύνης κατά την αντιμετώπιση αλλά και την επίλυση τελικώς τυχόν αναφυομένων μεταξύ των αδελφών τεκτόνων διαφορών.

5. ΔΙΟΙΚΗΣΗ-ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΕΙΝ
«΄Αρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήσει» δηλαδή αν (όταν) μάθεις να διοικείσαι τότε μπορείς και να διοικείς, κατά τον Σόλωνα . Ο ηγέτης οφείλει να είναι, αυτός συνετός, να γνωρίζει καλώς τον εαυτόν του (αυτογνωσία), να γνωρίζει την κοινωνίαν, να μπορεί να εισέρχεται στα προβλήματά της , τέλος , δε, να την καθοδηγεί. Οι αρετές του αυτές τον καθιστούν ικανόν και αγαπητόν. Δεν φαίνεται όμως να διαθέτει όλα τα ανωτέρω αν το «περιβάλλον» του δεν είναι το κατάλληλο, αν δηλαδή ο ηγέτης αυτός περιβάλλεται από ανθρώπους, συμβούλους και άλλους βοηθούς «κακούς» και επιζήμιους, με την κυριολεκτική σημασία των όρων αυτών. Αυτό οφείλει να το διαβλέψει ο ίδιος κατά την επιλογή των προσώπων αυτών, διότι αυτοί είναι βέβαιον ότι θα τον οδηγήσουν κατά το κοινώς λεγόμενον στο «γκρεμό» παρασύροντας όμως και τους ίδιους σ’ αυτόν. Τι μένει λοιπόν; Προσπάθεια απεγκλωβισμού από τέτοιους επικίνδυνους συμβούλους και βοηθούς κατ’ επίφαση. Οι αναφορές μου αυτές, ασφαλώς καθίσταται αντιληπτόν ότι εγγίζουν τις κρατούσες ιδιαίτερα δύσκολες και λίαν επικίνδυνες συνθήκες που κρατούν στον Ελληνικό Τεκτονισμό όχι για πρώτη φορά δυστυχώς, αλλά και παγκοσμίως. Ο Ελληνικός Τεκτονισμός, στον οποίο, όπως πιθανώς αρκετοί γνωρίζετε επανήλθα μετά πάροδο αρκετών ετών από της μυήσεώς μου, καθόσον «εξαναγκασθηκα εις παραίτησιν» με τη σημερινή του μορφή με πονάει βαθειά, με θλίβει για όλα όσα συμβαίνουν περί τούτου και αφορούν όλους μας, άρχοντες και αρχόμενους, αισθάνομαι να με ταπεινώνουν και να με προσβάλουν άνθρωποι, οι οποίοι ουδέποτε θα μπορούσαν ούτε καν να περιέλθουν στη σφαίρα της φαντασίας μου ως ανθρώπου, επιστήμονος, κυρίως, όμως ως Τέκτονος, με ενέργειες και πράξεις εντελώς απαράδεκτες, με αποφάσεις απάδουσες προς τις Αρχές και τις αιώνιες Αξίες του Τεκτονισμού, πέραν κάθε δεοντολογίας και σεβασμού της προσωπικότητος εκείνων προς τους οποίους απευθύνονται. Απαγορεύσεις και απειλές διήκουν δι’ όλων αυτών πράγμα εντελώς απάδον προς το όλον σύστημα του Τεκτονισμού. Αδιαφόρως αν πρόκειται για τον Συμβολικό ή τον Φιλοσοφικό Τεκτονισμό. ΄Εμπλεως οργής, θυμού, αγανάκτησης αλλά και αδικίας ως πληττόμενος ο γράφων από τις εν λόγω πράξεις και αποφάσεις αναφωνώ: «Αδελφέ μου , τις σε διόρισε κριτή και δικαστή μου;» χωρίς μάλιστα απαγγελία ουδεμίας κατηγορίας και χωρίς απολογία; Πόθεν αντλείς το δικαίωμα του μη επιτρέπειν ή του απαγορεύειν όπερ και χειρότερον; Η εφαρμογή των νόμων και των κανονισμών όπου ισχύουν είναι η ίδια για όλους ΄μπορώ να διαβεβαιώσω, είναι η περίφημη και στο Σύνταγμα της Ελλάδος προβλεπόμενη «αρχή της ίσης μεταχείρισης». Πως λοιπόν και με ποια εξουσία –δοτή άλλωστε-παρακάμπτεται μια τέτοια συνταγματικώς θεσπισμένη για όλους τους πολίτες αρχή;
6.ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΙΑΣΠΑΣΗ-ΔΙΧΑΣΜΟ»
Απότοκος του ενός ή του άλλου ή άλλων συστημάτων κρατούντων στον Τεκτονισμόν η δημιουργηθείσα λίαν επικίνδυνη κατάσταση δεν έχει ενδιαφέρον. Κύριο ενδιαφέρον αλλά και μεγάλος προβληματισμός θα πρέπει να επιδειχθεί κατά την αναζήτηση των αιτίων ή των αφορμών που έχουν πλέον οδηγήσει στην «διάσπαση», τώρα μεν των Διοικήσεων, αύριον όμως και των αδελφών μεταξύ τους, το οποίο θα είναι και το χειρότερο, αφού, τότε και η απάντηση στο αιωνίως υπάρχον ερώτημα του Αποστόλου Παύλου καταντά εξόχως καταφατική. Ναι αδελφοί μου εκομματιάσθη ο Τεκτονισμός. Ποιος ή ποιοι ευθύνονται δεν είναι του παρόντος ούτε πρόκειται να αποδώσω καμμία ενοχή και ευθύνη σε κάποιον η κάποιους, θα απαντήσω υπενθυμίζοντας σε όλους, άρχοντες κυρίως αλλά και αρχόμενους την Σωκρατική ρήση: « Ημείς αυτοί, ημάς αυτούς και ενικήσαμεν και ηττήθημεν» που συνιστά άμεση αναφορά του στα διχαστικά σύνδρομα τα οποία αναδυόμενα περισπούν και διασπούν και τελικώς καταστρέφουν». Πρόδηλη και προφανής η κατ’ αναλογίαν ισχύς της σοφής αυτής ρήσεως αυτής στην σημερινή κατάσταση. Είμαστε νικητές είμαστε και νικημένοι Ποιο το όφελος; , η απάντηση καίρια και ξεχωριστή για καθένα εξ’ ημών.’
7. ΕΠΙΛΥΣΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ -ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ
Στο σημείο αυτό θα ήθελα αδελφοί μου να κάνω μια ιδιαίτερη επισήμανση αλλά και να παράσχω εν ταυτώ την εκ της κτηθείσης πείρας μου άποψη, ότι όλες οι αναφυόμενες μεταξύ των ανθρώπων αφενός αλλά και πολιτών-διοικουμένων και της Πολιτείας αφετέρου διαφορές, δεν επιλύονται πάντοτε ούτε και πρέπει να επιλύονται στις δικαστικές αίθουσες. Τούτ’ αυτό φαίνεται να ισχύει περισσότερο για τον Τεκτονισμό, η ιδεολογία, οι αρχές και οι σκοποί του οποίου είναι εν πολλοίς πεδία άγνωστα ακόμα και στα αρμόδια, για την όποια διευθέτηση ή επίλυση των μεταξύ τεκτόνων διαφορών πρόσωπα (δικαστές) που δεν φαίνεται να διαθέτουν ειδικότερες γνώσεις, αρκούμενοι , δικονομικώς, σε εκείνα που τους προσφέρονται από τους αντιδίκους με τα δικόγραφα και τις προτάσεις – υπομνήματά αυτών. Τα ανωτέρω, θεωρώ ότι έχουν ως αποτέλεσμα οι «διαφορές» να αντιμετωπίζονται ως «κοινές διαφορές», αστικές ή διοικητικές κατά περίπτωση, μεταξύ Ενώσεων Προσώπων χωρίς νομική προσωπικότητα, όπως , δικονομικώς, χαρακτηρίζονται και οι δυο Δυνάμεις (Μ.΄.Σ.΄.Τ.΄.Ε.΄. και ΄Υπατο Συμβούλιο του 33ου Δια την Ελλάδα του Α.΄.Α.΄.Σ.΄.Τ.΄.) ή διαφορές μεταξύ σωματείων και των μελών αυτών, με περαιτέρω δυσμενέστατη συνέπεια να παρροράται το προέχον δι’ ημάς , άγνωστον όμως στους πολλούς πνευματικό στοιχείο το οποίο χαρακτηρίζει τον καθόλου Τεκτονισμό και το οποίο θα έπρεπε, προεχόντως, να λαμβάνονταν υπόψη. Ενόψει των ανωτέρω φαίνεται ως απομένουσα και η «λύση» του συμβιβασμού κατά το λαϊκότροπον: «Καλύτερος ένας κακός συμβιβασμός από μια καλή δικαστική απόφαση». Όμως, συμβιβασμός είναι δυνατόν να επισυμβεί μόνον όταν τα «διεστώτα» μέρη είναι έτοιμα να δεχθούν περιορισμό των δικαιωμάτων τους και των εξ’ αυτών προκυπτόντων οφελημάτων ή συμφερόντων, καθόσον έτσι θα καταστεί δυνατή η κατά «ειρηνικόν τρόπον» επίλυση της αναφυείσης διαφοράς. Τούτο, όμως δεν είναι δυνατόν να συμβεί σε καμία περίπτωση όταν κάποιος προσκαλεί τον άλλον αντιλαμβανόμενος προδήλως τη δυσχερή θέση στην οποία ευρίσκεται ο ίδιος προσδοκώντας συνάμα να κερδίσει από τον συμβιβασμό, πλην, εκ των συνεχιζομένων καθόλου ενεργειών του προκύπτει προδήλως το αντίθετο δηλαδή: «σου απευθύνω πρόταση για τη συμβιβαστική επίλυση της διαφοράς μας -αν πράγματι υπάρχει διαφορά και αυτή δεν είναι αποτέλεσμα μονομερών ενεργειών παρανόμων- θέτοντας συνάμα εκ των προτέρων-a priori- όρους και προϋποθέσεις , ορίζοντας συνάμα τον τρόπον διεξαγωγής των σχετικών συζητήσεων. Ευνόητον καθίσταται, ότι σε αυτήν ή παρόμοιες περιπτώσεις, λαμβανομένων όμως πάντοτε σοβαρώς υπόψη και των βεβαίων αντιδράσεων τών εκ του συμβιβασμού επηρεαζομένων προσώπων, όταν μάλιστα πρόκειται περί μεγάλου αριθμού αυτών, δεν χωρεί κανενός είδους συμβιβασμός και συνεπώς μόνη λύση απομένει η δικαστική με όλες όμως τις δυσκολίες και τις παρενέργειες που έχουν ήδη αναφερθεί.
8. ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ ΙΕΡΩΝ –ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΙΓΗΣ
Στήκετε και τηρείτε τας παραδόσεις αναφωνεί ο Μέγας Παύλος. Και από την πλευρά μου. Ας κρατήσουμε αδελφοί μου τις οποιεσδήποτε διαφορές μας εντός των τειχών των Τεκτονικών Στοών και Εργαστηρίων. Μη δώτε το άγιον τοις κυσί. Τα «interna korporis» τα εσωτερικά δηλαδή του Τεκτονισμού και των Τεκτονικών πεπραγμένων ή πραχθησομένων στο μέλλον από ημάς όλους ας παραμείνουν βαθειά και ερμητικά κλεισμένα, ας προσπαθήσουμε να τα προφυλάξουμε και ας προφυλαχθούμε. Όλα πρέπει να παραμένουν εντός ημών. Όλα τίθενται υπό τον Νόμον της Σιγής. Τίποτε έξωθεν του Τεκτονικού Μεγάρου, το οποίο θα μπορούσε να επιφέρει βλάβη ή βλάβες στο όλον οικοδόμημα που λέγεται Τεκτονισμός , ο οποίος, καλώς γνωρίζουμε όλοι βάλλεται πανταχόθεν και του οποίου την ισχύ και την υπεροχή δεν θα πρέπει να εκθέτουμε σε όμματα «αμυήτων» και μη εγκαταλείποντες αυτόν σε χέρια ακατάλληλα και επικίνδυνα εφ’ ω και χειροτέρων των αμυήτων. Μη λησμονούμε πάντοτε θα υπάρχει κάποιος ή κάποιοι που θα έχουν παρεισφρύσει ή παρεισφρέουν στις τάξεις του, έτοιμοι πάντοτε καταλύοντας τους δοθέντας όρκους και υποσχέσεις, ενεργούντες προφανώς προς ίδιον όφελος αυτών ή κάποιων άλλων όπως συνηθίζουμε «κύκλων» να είναι έτοιμοι να «προδώσουν» αλλά και να προδοθούν και οι ίδιοι. Απευθύνομαι σε σας αδελφοί μου αδιακρίτως δόγματος οι οποίοι τιμώντας την ιδιότητά μας εξακολουθούμε παραμένοντες πιστοί στους δοθέντες επισήμους όρκους και τις κατά καιρούς φοβερές υποσχέσεις μας για να τονίσω ότι : για όλους εκείνους που φέρονται κατ’ ονοματολογία μόνον όμως, ως τέκτονες, όσοι δε εξ’ αυτών καθοιοδνήποτε τρόπο, για άγνωστους λόγους, κρυφούς ή φανερούς επιθυμούν, διακαώς, επιβουλεύονται, προσπαθούν απεγνωσμένα, δημιουργούν τις κατάλληλες γι’ αυτούς συνθήκες, όλα αυτά προκειμένου να αλώσουν τη νομιμότητα και κανονικότητα των Τεκτονικών θέσμιων και παραδόσεων, να δηώσουν τις αρχές και τις αξίες του Τεκτονισμού με όλως απάδουσες πράξεις και αποφάσεις που επαγγέλλονται τον «διχασμό» μεταξύ των αδελφών, να αφανίσουν κάθε θύλακα πιθανής αντιστάσεως και τέλος να καταστρέψουν, δι’ ίδιον όφελος γκρεμίζοντας συθέμελα το Μεγάλο αυτό Οικοδόμημα, όλοι εμείς οι πολλοί θέλω να πιστεύω που δεν ακολουθούμε τις υλακές αυτών των ευάριθμων, κατ’ ευφημισμόν αδελφών, ας προτάξουμε σθεναρώς απέναντί εκείνο που έχουμε διδαχθεί στις Στοές και τα Εργαστήριά μας, τα Πνευματικά μας Ξίφη που μας έχουν παραδοθεί. Δεν είναι δυνατόν και δεν μπορεί να αποκαλούνται τέκτονες οι απεργαζόμενοι τον αφανισμό του Τεκτονισμού τώρα και στο παρελθόν, δεν υπήρξαν ούτε και πρόκειται ποτέ να γίνουν Τέκτονες, τυπικά και ουσιαστικά.
9. ΝΟΣΦΙΣΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ-ΠΛΑΝΗ-ΑΠΑΤΗ-ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
Ας αναλογισθούμε: ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που, ενεργούντες κατά «νόσφισιν εξουσίας» και γνωρίζουν πολύ καλά την έννοια αυτή, περιδιαβαίνοντες τας οδούς, τας ρύμας και τας πλατείας, αγρεύοντες αδελφούς πλανωμένους ως προς τις προθέσεις και το έργο τους, υποσχόμενοι σ’ αυτούς αξιώματα και τιμές παρά πάσαν έννοιαν νομιμότητας και κανονικότητας τεκτονικής ή αποδίδοντες σ’ αυτούς αξιώματα και τίτλους, χωρίς, τις περισσότερες φορές, να συντρέχουν όλες οι, από τους Κανονισμούς προβλεπόμενες προϋποθέσεις, προκειμένου, τι άλλο; να πυκνώσουν τις ούτως ή άλλως «αραιές» τάξεις τους και τα συσταθέντα εργαστήρια, καταργώντας προσέτι, ως μη ισχύοντα κατά την πεπλανημένην αντίληψή τους, αξιώματα και τίτλους από λίαν καταξιωμένους αδελφούς, διαγράφοντας αυτούς, γνωστοποιώντας περαιτέρω τις όλως απαράδεκτες και ανίερες πράξεις τους στους ολίγους «εκλεκτούς» αυτών δι’ εγκυκλίων, μέσω του διαδικτύου και των ιστοσελίδων τους προσβάλλοντας ούτω βαναύσως την προσωπικότητα, την τιμή και την υπόληψη, υποπίπτοντες ούτω σε σωρείαν τεκτονικών παραπτωμάτων πειθαρχικών αλλά και ποινικών. Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι πράξεις αυτές επισύρουν αστικές και ποινικές ευθύνες τις οποίες κάποτε ίσως θα αντιμετωπίσουν. Επικαλούνται την κανονικότητα προσκαλούντες προς τούτο τους «ατάκτους» αδελφούς να προσέλθουν να λάβουν το ανάλογο συγχωροχάρτι για την «αμαρτία» τους ,προκειμένου να τους εντάξουν «άσπιλους» στις τάξεις του. Ίσως λησμονούν ότι «συγχωροχάρτια» παρείχε μόνον ο Πάπας της Ρώμης και η εξουσία του αυτή έχει παύσει προ πολλού. Όλοι εσείς, πόθεν αρρύεσθε την κανονικότητα; ποιος ή ποιοι είναι εκείνοι που σας εξουσιοδότησαν και εν ονόματι ποίου ενεργείτε; Αν, όπως πιθανολογώ στηρίζεσθε σε κάποιες δικαστικές αποφάσεις ακριβώς εκεί έγκειται και η πλάνη σας αλλά και η εν ταυτώ εξαπάτηση των αδελφών. Τούτο, σημειώνεται ιδιαίτερα και τονίζεται για τους αδελφούς εκείνους που είναι πιθανόν ή μάλλον βέβαιον ότι διατηρούν κάποιες αμφιβολίες ή ακόμα τελούν σε σύγχυση «του που ανήκουν ή που πρέπει να ανήκουν». Τους καθησυχάζω και τους πληροφορώ υπεύθυνα ότι καμία δικαστική απόφαση (Πρωτοδικείου, Εφετείου ή και του Αρείου Πάγου) δεν διατάσσει όσα οι φερόμενοι ως ηγήτορες ενεργούν όλως παρανόμως και παρατύπως, και αντι-κανονικώς, νοσφιζόμενοι εξουσίαν,. Ενταύθα παραπέμπω τόσον αυτούς όσον και σας αδελφοί μου, όσοι το θελήσετε, στην υπ’ εμού εκπονηθείσα σχετική γνωμοδότηση «περί πράξεων περιορισμένης χρονικής ισχύος» αλλά και στην επίσης γνωμοδότησή μου καθόσον αφορά την έννοια και ερμηνεία του διατακτικού των δικαστικών αποφάσεων.
Ενόψει όλων αυτών και για να μη σας αφήσω καμία αμφιβολία, απευθυνόμενος προς τους ανωτέρω φερόμενους ως «ηγήτορες» τους προκαλώ, προσκαλώντας αυτούς συνάμα να συναχθούμε όλοι δημοσίως γύρω από ένα τραπέζι που θα το διέπουν οι αρχές της καλής πίστης, της τεκτονικής αγάπης, του ορθού και δίκαιου λόγου και η διάθεση για διάλογο-τόσον απαραίτητο- ο οποίος μέχρι σήμερα δεν έχει λάβει χώραν και, ποιος ξέρει ίσως βρεθεί κάποια λύση επωφελής για όλους μας και τον Τεκτονισμό γενικότερα.
«Αξύνετοι ακούσαντες κωφήσιν εοίκασιν» φάτις αυτοίσιν μαρτυροί παρεόντας απείναι. (Ηράκλειτος), και σε ελεύθερη μετάφραση: ακούν και δεν καταλαβαίνουν και γι’ αυτό ομοιάζουν με κουφούς, σ’ αυτούς ταιριάζει η παροιμία: παρόντες απουσιάζουν.
10.ΚΑΘΑΡΣΗ-ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ
Όταν τις τεκτονικές πύλες απειλούν έκδηλοι –προδήλως ορατοί-και εν ταυτώ καταστροφικοί κίνδυνοι, αλλά και όταν οι εσωτερικές αντοχές κινδυνεύουν να εξαντληθούν, τότε, και εκ των πραγμάτων πλέον ανακύπτει ως μονόδρομος «η συνεννόηση.

Συνεννόηση η οποία υπαγορεύεται από τη συνειδητοποιημένη αναγκαιότητα, έστω και πάνω στη βάση της ελάσσονος αντοχής ή ακόμη της αλληλοαντοχής, η οποία είναι δυνατόν να εκδηλωθεί με συναντίληψη, καταλλαγή, φιλαλληλία, όλα αυτά πάντως που ταιριάζουν, προσομοιάζουν και εν τέλει αρμόζουν σε τέκτονες αδελφούς.
Τούτο, προς αποτροπήν έστω και την τελευταίαν στιγμή, στην εσχάτη δηλαδή περίπτωση, της ολικής καταστροφής και της εξεύρεσης κάποιας σωστικής διεξόδου.
Βεβαίως, οι υπαίτιοι της τελικώς επελθούσης καταστροφής δηλαδή «οι κατά το δη λεγόμενον πταίσαντες» χωρίς παραγραφές ανομημάτων, παρανόμων ενεργειών και παρανόμων παραλείψεων, θα κριθούν όπως αρμόζει και κατά τις προβλεπόμενες διαδικασίες –ποινικές όπου υπάρχουν ποινικά αδικήματα και συνάμα πειθαρχικές εφόσον σωρέυονται και πειθαρχικά αδικήματα, τόσον από τους ισχύοντες νόμους της κατεστημένης Πολιτείας, όσον όμως και κυρίως από τους Νόμους και τους Τεκτονικούς Κανονισμούς γραπτούς και άγραφους, άνευ ουδεμίας διακρίσεως και κατά την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως όπου συντρέχει η εφαρμογή της.
Τότε επέρχεται και η από πολλούς διαφημιζόμενη «κάθαρση» και η ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ.

11.ΕΠΙΛΟΓΟΣ:
Αδελφοί μου, όλοι σεις που έχετε εγκαταλείψει τα Εργαστήρια μέσα στα οποία ελάβατε το Φως που διέπει τις εργασίες μας και το οποίο αναζητούμε όλοι καθ’ όλην την τεκτονική μας πορεία, αναλογισθείτε, προβληματισθείτε και προσαρμόσετε τις αποφάσεις σας αναλόγως. Ο Τεκτονισμός εργάζεται αδιαλείπτως στο ΦΩΣ και αποφεύγει το σκοτάδι. Όσοι όμως θέλουν να εργάζονται στο σκοτάδι μπορούν να συνεχίσουν, αλλά η ευθύνη τους θα είναι διαρκής και θα τους βαρύνει για ο, τι ήθελε επισυμβεί. Νυν επέστη ο καιρός. Ο κίνδυνος ελλοχεύει παντού. Γι’ αυτό «Φύλακες γρηγορείτε».
Ανατ.΄.Αθηνών 25η Οκτωβρίου 2018
Σπυρίδων Α.Παραμυθιώτης