ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ…ΓΑΛΑΤΙΚΑ ΧΩΡΙΑ

( ή λόγος παραινετικός προς νέους Σεβασμίους)

Είναι γνωστό στους παροικούντας την Ιερουσαλήμ ότι η υπακοή, η ευπείθεια και η εμπιστοσύνη στον Διδάσκαλο είναι καθοριστικές για να βαδίσει κανείς με ασφάλεια την μυητική Ατραπό. Αντίστοιχα καθοριστική είναι και η απαίτηση του Διδασκάλου να ακολουθεί ο μαθητής αυτόν τον αμφίδρομο κανόνα Και επειδή η πορεία είναι μακρά ο κανόνας αυτός πρέπει να έχει διάρκεια…

Δεν υπάρχει όμως μόνο κανόνας για το μαθητή. Υπάρχουν δεσμεύσεις και για το Διδάσκαλο. Ο Διδάσκαλος ωφείλει μόνο να δείχνει το δρόμο. Να δείχνει τη διαδικασία, να διορθώνει τα λάθη, τα οποία είναι άλλωστε αναπόφευκτα. Οφείλει να προστατεύει το μαθητή από την κακή εφαρμογή της διδασκαλίας και τις συνέπειες της. Μέχρι εκεί, όμως!

Ο Διδάσκαλος πρέπει να αποφύγει να υπεισέλθει στις επιλογές και τη βούληση του μαθητή, να χειραγωγήσει τη συνείδησή του και ιδιαίτερα να τον καταστήσει υποχείριό του προς ίδιον όφελος,  εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη και την αφοσίωση του. Είναι προφανές οτι κάθε παρέμβαση του Διδασκάλου προς αυτή την κατεύθυνση όχι μόνο αναστέλλει την πρόοδο του μαθητή αλλά μπορεί να αποδομήσει την προσωπικότητά του με τραγικά αποτελέσματα.

Ιδιαίτερα στα μυητικά τάγματα, κάποιοι αμαθείς ή ανέτοιμοι, ως προς το βαρύ και δύσκολο έργο που αναλαμβάνουν, Διδάσκαλοι, συγχέουν το μυητικό έργο με το διοιηκητικό. Η σύγχυση αυτή, ως προς τις αρμοδιότητες του Διδασκάλου, έχει ως συνέπεια την δημιουργία αυταρχικών διοικητικών δομών στα μυητικά τάγματα και τα εκτρέπει της αποστολής τους.

Οργανωμένα πάνω σε αυταρχικές βάσεις, μετατρέπονται σε μηχανισμούς εξουσίας που καλλιεργούν τη δουλικότητα και την αυθεντία, ενώ αντίθετα, η γνήσια μυητική Ατραπός, την οποία άπαντα τα μέλη οφείλουν να ακολουθούν, υποχρεωτικώς οδηγεί στην ανάπτυξη της Ελευθερίας της Συνειδήσεως.

Δυστυχώς η ιστορία των μυητικών ταγμάτων (διεθνώς) βρίθει παρομοίων καταστάσεων ανά τους αιώνες. Στη σύγχρονη εποχή δε ο αυταρχισμός, η αυθεντία και η έλλειψη “διάκρισης” (με την μυστικιστική έννοια του όρου) εκ μέρους των διοικήσεων, είναι ο κύριος λόγος που αξιόλογοι Τέκτονες αποχωρούν οικειοθελώς απογοητευμένοι.

Οι παραμένοντες, όσοι δεν έχουν ιδιοτελή κίνητρα, μετατρέπουν την απογοήτευση σε αδιαφορία για τα τεκταινόμενα, (εφ’ όσον δεν αγγίζουν τα του οίκου μας) μιά αδιαφορία που γεννά την ανοχή, μια ανοχή που γεννά την δουλικότητα, προκειμένου να μην προκληθούν αντιδράσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο την ηρεμία της Στοάς.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν συντάσσονται με τους ολίγους, που συνήθως μεμονωμένοι, αντιδρούν στην καταπιεστική συμπεριφορά των των διοικήσεων, εκείνων που αποκλίνουν από τα ιδεώδη της Ατραπού και ιδιαιτέρως όταν παραβιάζουν τους νόμους του κράτους. Ελπίζοντες και στρουθοκαμηλίζοντες οτι άνευ αγώνος (κοινώς “χωρίς να σπάσουν αυγά”) και τηρούντες αξιόμεμπτη ουδετερότητα, θα έρθουν καλλίτερες μέρες για τον εφησυχάζοντα οίκο τους λησμονούντες οτι :
Περισσότερο από ποτέ, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ… ΓΑΛΑΤΙΚΑ ΧΩΡΙΑ και αργά ή γρήγορα θα έρθει και η σειρά τους να διαιωνίζουν δουλικά ένα σύστημα αντίθετο με τα ιδεώδη που θα έπρεπε να υπηρετεί και να κάνει πράξη. Άρα θα έχουν συμβάλει και αυτοί στην κατάρρευση του ΝΑΟΥ.
ΜΤΤΑΑ
Πρώτος Παρεπίδημος